Ερώτηση 1

Επί του παρόντος κινούμαστε παράλληλα και σε αστικό επίπεδο (εγείροντας τις απαιτήσεις των πελατών μας μέσω επιστολής διεκδίκησης αποζημίωσης προς όλους τους εμπλεκόμενους – Visemar και AnekLines, και αναμένουμε να μας ενημερώσουν επισήμως για τον πιθανό χειρισμό του ατυχήματος εκ μέρων των ασφαλιστικών εταιριών) αλλά και σε ποινικό επίπεδο. Έτσι, ξεκίνησε αμέσως και εκκρεμεί ποινική διαδικασία κατά του καπετάνιου του NormanAtlantic («NA»), διαφόρων Αξιωματούχων, του νομίμου εκπροσώπου της ιταλικής πλοικτήτριας εταιρίας και του μεταφορέα – την ελληνική AnekLines. Η πρώτη ενέργεια στην οποία προέβημεν για όλους τους πελάτες μας (και στην οποία θα προβούμε για αυτούς που θα έλθουν μέσω του γραφείου σας) ήταν η κατάθεση μιας καταγγελίας – μήνυσης, για κάθε έναν επιβάτη (ή για κάθε οικογένεια).

Αυτό το πρώτο βήμα, δηλαδή η κατάθεση της μήνυσης, επιτρέπει την επίσημη συμμετοχή των πελατών μας, ως παθόντων, στην ποινική διαδικασία και την άμεση ενημέρωσή τους, μέσω υποχρεωτικών ειδοποιήσεων, για κάθε πρωτοβουλία του Εισαγγελέως, καθώς και τη συμμετοχή τους – είτε αυτοπροσώπως είτε μέσω τεχνικών συμβούλων[1] στην πορεία και τις ενέργειες της ανάκρισης. Ως παθόντες στην ποινική διαδικασία, μπορούμε επίσης να πραγματοποιήσουμε «υπερασπιστικές ανακριτικές πράξεις[2]» και, κυρίως, να ζητήσουμε, προς εξασφάλιση των αποζημιωτικών απαιτήσεών μας, την ΚΑΤΑΣΧΕΣΗ των περιουσιακών στοιχείων των κατηγορουμένων. Στις μηνύσεις έχουμε συμπεριλάβει αίτηση κατάσχεσης – τόσο συντηρητικής όσο και για προληπτικής (δηλ. προς αποφυγή τέλεσης του ιδίου αδικήματος στο μέλλον) – προκειμένου να είμαστε σε θέση να την εισαγάγουμε, σε αρχικό στάδιο, προς όφελος όλων των πελατών μας.  Επίσης, αυτές τις μέρες ετοιμάσαμε και καταθέσαμε σήμερα στον Εισαγγελέα τεκμηριωμένο έγγραφο[3], προκειμένου να ορίσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια την απαίτησή μας. Προφανώς θα είναι πολύ δύσκολο να επιτύχουμε την κατάσχεση, αλλά είναι ένα πολύ αποφασιστικό και ισχυρό επιχείρημα προκειμένου να εμφανιστούμε επιθετικά στον Εισαγγελέα και, κυρίως, στους εμπλεκόμενους στο ατύχημα (την AnekLinesκαι τη Visemar), οι οποίοι κινδυνεύουν με μπλοκάρισμα των περιουσιακών τους στοιχείων και των πλοίων τους[4]. Επιπλέον, ακόμα κι αν απορριφθεί το αίτημα από τον Εισαγγελέα, κυρίως επειδή από δικονομικής απόψεως είμαστε παθόντες και μπορούμε να το υποβάλουμε στον Ανακριτή που διεξάγει προκαταρκτική έρευνα μόνο μετά την μελλοντική εγκατάστασή μας ως πολιτικώς ενάγοντες, θα μπορούμε να το επαναφέρουμε στην ιταλική ποινική διαδικασία[5], ή απευθείας σε μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας[6], ή – ακόμα και αυτοτελώς – στο αστικό δικαστήριο[7], καθιστώντας σαφές στην AnekLinesκαι στη Visemarότι είμαστε διατεθειμένοι να επιδιώξουμε το μπλοκάρισμα των περιουσιακών τους στοιχείων, που συνιστά πολύ πειστικό επιχείρημα για να μπορέσουμε να διεξάγουμε εξωδικαστικές διαπραγματεύσεις από θέση πιο ισχυρή από αυτήν στην οποία βρισκόμαστε σήμερα.

Σε κάθε περίπτωση, έχουμε τη δυνατότητα να ζητήσουμε από τον Εισαγγελέα να διατάξει τη συντηρητική κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων των εταιριών που νομιμοποιούνται /μπορεί να νομιμοποιούνται παθητικά στην ποινική διαδικασία για το ναυάγιο του ΝΑ. Πράγματι, σύμφωνα με τον νόμο που ιδρύει αντικειμενική ευθύνη των εταιριών για τα ποινικά αδικήματα που διεπράχθησαν από τους προστηθέντες τους, άρθρο 54 Ν.Δ. 231/2001[8], είναι δυνατή η επιβολή συντηρητικής κατάσχεσης στα περιουσιακά στοιχεία των εταιριών που έχουν αντικειμενική ευθύνη και, κατά τη γνώμη μας, ο Εισαγγελέας του Μπάρι θα κρίνει ότι η Visemarκαι η Anekέχουν τέτοια ευθύνη, δεδομένου ότι τα αδικήματα που έχουν καταγγελθεί (και περιλαμβάνονται στη μήνυσή μας) εμπίπτουν στις διατάξεις του Ν.Δ. 231/2001 (κυρίως στο άρθρο 25 εξάκις του Ν.Δ. 231/2001 που περιλαμβάνει τα εγκλήματα της ανθρωποκτονίας εξ αμελείας, της επικίνδυνης και βαρειάς σωματικής βλάβης που διεπράχθησαν κατά παράβαση των κανόνων ασφάλειας της υγείας και ασφάλειας κατά την εργασία). Σε συνέχεια της συντηρητικής κατάσχεσης που ο Εισαγγελέας μπορεί να επιβάλει σε κάθε στάδιο και βαθμό της διαδικασίας – άρα ακόμα και τώρα, σύμφωνα με το άρθρο 54 μπορεί να αρθεί η κατάσχεση των περιουσιακών στοιχείων των εταιριών εάν αυτές προσφέρουν επαρκείς εγγυήσεις προς εξασφάλιση των απαιτήσεων του Δημοσίου, σύμφωνα με το άρθρο 319 Κ.Π.Δ. στο οποίο παραπέμπει ευθέως το άρθρο 54 του Ν.Δ. 231/2001. Περαιτέρω, στις εταιρίες που υπόκεινται στη διαδικασία του Ν.Δ. 231/2001 επιβάλλονται και μέτρα απαγόρευσης (τα οποία προβλέπονται από το άρθρο 9 του Ν.Δ. 231/2001 και είναι τα εξής: α) η απαγόρευση άσκησης της δραστηριότητάς τους, β) η αναστολή ή ανάκληση των αδειών, αδειοδοτήσεων ή αδειών λειτουργίας, γ) η απαγόρευση συναλλαγών με τη δημόσια διοίκηση εξαιρουμένης της λήψης υπηρεσιών από δημόσιες υπηρεσίες, δ) ο αποκλεισμός από προνόμια, χρηματοδοτήσεις, χρηματικές εισφορές ή επιχορηγήσεις και η πιθανή ανάκληση αυτών που έχουν ήδη χορηγηθεί, ε) η απαγόρευση διαφημίσεων προϊόντων ή υπηρεσιών). Η ανάκληση αυτών των μέτρων είναι δυνατή μόνον μετά την πλήρη αποζημίωση των παθόντων, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 17 του Ν.Δ. 231/2001[9].

Επομένως, η χρήση της προαναφερθείσας διάταξης που προβλέπει ευθεία ευθύνη των εταιριών για τα αδικήματα που τελέστηκαν από τους προστηθέντες τους, προσφέρει το προφανές το πλεονέκτημα της έγερσης των αποζημιωτικών απαιτήσεων των επιβατών του ΝΑ μέσω της ιταλικής ποινικής διαδικασίας που, αυτή μόνον, προβλέπει ως δυνατότητα την υποχρέωση των εταιριών να αποζημιώσουν όσο το δυνατόν συντομότερα τους παθόντες από τα εγκλήματα που διεπράχθησαν από τους προστηθέντες τους, προκειμένου να αποφύγουν την άμεση κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων και την επιβολή μέτρων απαγόρευσης που θα μπορούσαν να αποδειχθούν καταστροφικά για τα οικονομικά συμφέροντά τους.

 Κάθε πρωτοβουλία που λαμβάνουμε διοχετεύεται στο δίκτυο δημοσιογράφων που μας ακολουθεί από την υπόθεση του Concordiaκαι άλλες υποθέσεις εθνικού ενδιαφέροντος που χειριζόμαστε, με Δελτία Τύπου και ανακοινώσεις σε όλες τις εθνικές εφημερίδες. Αυτή η πρακτική είναι θεμελιώδους σημασίας για την άσκηση πίεσης στις εταιρίες και στην εμπορική πολιτική της AnekLines, οι οποίες υφίστανται αρνητική διαφήμιση σχετικά με τα μη ασφαλή πλοία τους και τον ανεπαρκή εξοπλισμό τους.

 Επομένως, είναι σαφές ότι ο τρόπος με τον οποίον ενεργούμε προβλέπει την παράλληλη λήψη κάθε δυνατού μέτρου, όχι μόνο ποινικού αλλά και αστικού και εξωδικαστικού, χρησιμοποιώντας όμως τα μέτρα ποινικής φύσεως ως μέσο μέγιστης αποτελεσματικότητας και άμεσου αποτελέσματος. Η ανάμειξη στην ποινική διαδικασία δεν αποκλείει τη δυνατότητα διεξαγωγής εξωδικαστικών διαπραγματεύσεων με τις εμπλεκόμενες εταιρίες, η στάση των οποίων όμως εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από αυτήν του ομίλου P&I, δηλαδή των ασφαλιστών. Υπ’ αυτό το πρίσμα, τόσο οι εταιρίες όσο και οι ασφαλιστές μπορεί να αποφασίσουν να δεχθούν τα αιτήματά μας και να συμφωνήσουν στην καταβολή αποζημιώσεων, προκειμένου να αποφύγουν να αντιμετωπίσουν την ποινική διαδικασία.

 Ωστόσο, χωρίς την λήψη μέτρων ποινικής φύσεως, η θέση των επιβατών είναι και θα παραμείνει ασθενέστερη. Στόχος μας είναι να αυξήσουμε τον αριθμό των αδικημάτων και να υποβάλουμε μηνύσεις για κάθε αδίκημα που διαπιστώνεται ότι τελέστηκε (πράγματι, ενώ ο Εισαγγελέας σχημάτισε δικογραφία μόνο για τα αδικήματα του ναυαγίου και της πυρκαγιάς εξ αμελείας, στην εμπεριστατωμένη μήνυσή μας[10] στοιχειοθετήσαμε 9 πιθανά αδικήματα[11] και επίσης αποδείξαμε πρώτοι στον Εισαγγελέα ότι η λίστα επιβατών κατά πάσα πιθανότητα αλλοιώθηκε εκουσίως, προκειμένου να αποφευχθεί το κόστος της τοποθέτησης ιατρού στο πλοίο, η οποία είναι υποχρεωτική[12] όταν ο αριθμός των επιβατών ξεπερνά τους 500 (η επίσημη λίστα περιλαμβάνει 499 επιβάτες) και, γι’ αυτό το λόγο δεν έχει προσδιοριστεί μέχρι και σήμερα ο ακριβής αριθμός των θυμάτων και των αγνοουμένων.

Επαναλαμβάνουμε ότι η ποινική διαδικασία είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να βελτιώσουμε τη θέση των πελατών μας, με σκοπό την διεξαγωγή εξωδικαστικών διαπραγματεύσεων με τις εταιρίες και τους ασφαλιστές τους, από πιο πλεονεκτική θέση. Χωρίς αυτό το μέσο αντιστροφής της ισχύος των μερών, η θέση των επιβατών είναι ασθενέστατη και αυτοί θα πρέπει να περιμένουν την πρόταση που πιθανότατα θα διατυπώσει η AnekLinesμέσω της ασφαλιστικής της, στη βάση του «takeitorleaveit». Αναμένουμε μια πρόταση της τάξεως των 10/20.000 Ευρώ, ακριβώς όπως συνέβη και στην περίπτωση του Concordia[13] όπου μόλις διατυπώθηκε η πρόταση πολλοί επιβάτες συμβιβάστηκαν[14], κίνδυνος που υπάρχει και στην περίπτωση του ΝΑ[15].

Όσον αφορά στην αστική αγωγή, αν υποθέσουμε ότι θέλουμε να είναι αυτή η πρώτη μας ενέργεια, ο χρόνος που προβλέπεται να απαιτηθεί (χωρίς να μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα έγγραφα της ποινικής διαδικασίας για να αποδείξουμε την υπαιτιότητα και τις αιτίες του ατυχήματος και λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι η μία εταιρία είναι ελληνική και η άλλη ιταλική με προθεσμία κλήτευσης σχεδόν 120 ημερών, κλπ) καθώς και το κόστος (δικαστικό ένσημο[16], τεχνικές εκθέσεις, έξοδα επίδοσης στο εξωτερικό, κλπ) είναι τεράστια για τους πελάτες και μια τέτοια επιλογή, σύμφωνα με την εμπειρία μας[17], δεν θα προσέφερε τη δυνατότητα να κλείσει η υπόθεση με τον καλύτερο δυνατό και λιγότερο χρονοβόρο τρόπο.

Υπ’ αυτήν την έννοια, είμαστε πεπεισμένοι ότι το να προτείνουμε στους πελάτες μας τη μήνυση ως πρώτο βήμα, παράλληλα με την αίτηση αποζημίωσης, είναι η πιο αποτελεσματική κίνηση για αυτούς.

 Απάντηση στο δεύτερο υπο-ερώτημα: Όχι, σύμφωνα με το Ν.Δ. 28/201 το οποίο προβλέπει υποχρεωτική αστική διαμεσολάβηση για τα αυτοκινητιστικά ατυχήματα στην Ιταλία, η διαμεσολάβηση δεν είναι υποχρεωτική προκειμένου να εγερθεί η αστική αξίωση αποζημίωσης. Ωστόσο, είναι δυνατή η διεξαγωγή εθελοντικής διαμεσολάβησης, την οποία όμως δεν θεωρούμε συμφέρουσα, δεδομένου ότι οι ίδιες διαπραγματεύσεις που μπορούμε να διεξάγουμε εμείς οι δικηγόροι, γίνονται μέσω ενός πιστοποιημένου οργανισμού διαμεσολάβησης ο οποίος έχει ένα κόστος ανάλογο με την αξία της διαφοράς, το οποίο επιβάλλεται και στα δύο μέρη που αποφασίζουν να συμμετάσχουν στη διαμεσολάβηση και, επίσης, επιβάλλεται και μια αμοιβή επιτυχίας σε περίπτωση θετικής έκβασης της διαδικασίας. Επιπλέον, σύμφωνα με την εμπειρία μας[18], η διαμεσολάβηση έχει νόημα στις περιπτώσεις μη αμφισβητούμενων δικαιωμάτων (π.χ. στη διανομή περιουσιακών στοιχείων μεταξύ κληρονόμων). Στην περίπτωση του Concordia, όπως και του ΝΑ, το δικαίωμα είναι αμφισβητούμενο, κυρίως ως προς την αναγνώριση της Μετα-τραυματικής Διαταραχής (Post-TraumaticStressDisorder[19]), η οποία είναι η πιο πραγματική βλάβη των επιβατών αλλά και αυτή που είναι πιο δύσκολο να αποδειχθεί, ενώ η εταιρία ναυσιπλοϊας και η ασφαλιστική είναι βέβαιο ότι δεν θα συνομολογήσουν αυτήν την κατάσταση, η οποία δεν μπορεί και να διαγνωσθεί με κλινικές εξετάσεις (όπως π.χ. θα μπορούσε να διαγνωσθεί ένα κάταγμα ή άλλου είδους σωματικές βλάβες).

[1] Στο παρόν στάδιο δεν υπάρχει ανάγκη διορισμού τεχνικών συμβούλων, και αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα της ποινικής διαδικασίας, δηλαδή η δυνατότητα των πελατών μας, ως παθόντων που έχουν πρόσβαση στον φάκελο του Εισαγγελέως εξαιτίας της κατάθεσης των μηνύσεων, να χρησιμοποιούν δωρεάν τις εκθέσεις εξειδικευμένων συμβούλων και τις πολύ ακριβές τεχνικές βεβαιώσεις – οι οποίες δεν είναι προσβάσιμες σε τρίτους – που έχουν διαταχθεί από τον Εισαγγελέα (λ.χ. προκειμένου να εξακριβώσουν τις αιτίες του ατυχήματος και της μη λειτουργίας των συστημάτων ασφαλείας, να λάβουν γνώση των δεδομένων του DVR – του μαύρου κουτιού στο οποίο καταχωρούνται όλα τα δεδομένα της πλοήγησης, όλες οι επικοινωνίες της γέφυρας του πλοίου και η επικοινωνία του πλοίου, με δαπάνες που βαρύνουν εξ ολοκλήρου το ιταλικό κράτος.

[2] Πρόθεσή μας είναι να λαβουμε πρωτοβουλίες προς αυτήν την κατεύθυνση, προκειμένου να διευρύνουμε την οπτική των γεγονότων σε σχέση με αυτήν του Εισαγγελέως και να αποκτήσουμε πληροφορίες ενεργώντας αυτόνομα, π.χ. από την AnekLinesσε σχέση με τις κρατήσεις και τη λίστα επιβατών.

[3] Έγγραφο 7.328 λέξεων.

[4] Είναι προφανές ότι αν επιτύχουμε το «μπλοκάρισμα» των πλοίων ή των περιουσιακών στοιχείων ή των μετοχών των Visemar/Anek, αυτές θα θελήσουν να απεμπλακούν καταλήγοντας σε συμφωνία με τους παθόντες.

[5] Στην περίπτωση του ναυαγίου του Concordia, το πλοίο CarnivalTriumph (του Ομίλου Carnival– ιδιοκτήτη του 100% του CostaConcordia), κατασχέθηκε στις 31.03.2012 από το ομοσπονδιακό Δικαστήριο του Galvestonστο Τέξας, προς εξασφάλιση της αποζημίωσης των γονέων μιας επιβάτιδος του CostaConcordia, η οποία απεβίωσε στην τραγωδία του Giglio. Η κατάσχεση του πλοίου ήρθη από τον Δικαστή JohnFroeschner, απλώς και μόνο συνεπεία διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην Carnivalκαι τον αμερικανό δικηγόρο JohnEaves, με τον οποίο συνεργαζόμαστε στην υπόθεση του Concordiaκαι με τον οποίον έχουμε κοινούς πελάτες. Τα στοιχεία της υπόθεσης είναι KaiStumpfκατά Carnivalplc, 3:12-cv-00099. USDistrictCourt, SouthernDistrictofTexas (Galveston).

[6] Όπως είπαμε, το σημαντικότερο μειονέκτημα αυτής της αίτησης είναι ότι είναι πολύ πρώιμη σε σχέση με τη δυνατότητα των παθόντων να ζητήσουν αυτό το ασφαλιστικό μέτρο. Πράγματι, ο ιταλικός κώδικας ποινικής δικονομίας επιτρέπει την υποβολή αίτησης κατάσχεσης μόνον αφού αποκτηθεί η ιδιότητα του πολιτικώς ενάγοντος, άρα μετά την παρέλευση πολλών μηνών, και γι’ αυτόν τον λόγο ζητάμε  από τον Εισαγγελέα να διατάξει την κατάσχεση και προς προστασία των συμφερόντων των παθόντων ή/και για την ασφάλεια της ναυσιπλοϊας.

[7] Αρθρο 671 του ιταλικού κώδικα ποινικής δικονομίας: «Ο δικαστής, κατόπιν αιτήσεως του πιστωτή που επικαλείται κίνδυνο στην εξασφάλιση της απαίτησής του, μπορεί να διατάξει τη συντηρητική κατάσχεση κινητών ή ακίνητων περιουσιακών στοιχείων του οφειλέτη ή χρηματικών ποσών ή πραγμάτων που του οφείλονται, εφόσον επιτρέπεται η κατάσχεση σύμφωνα με τον νόμο».

[8] Άρθρο 54 Ν.Δ. 231/2001. Συντηρητική κατάσχεση. Εφόσον αποδειχθεί ότι δεν εξασφαλίζεται ή ότι τίθεται εν αμφιβόλω η καταβολή των χρηματικών ποινών, των εξόδων της διαδικασίας και οποιουδήποτε άλλου ποσού οφείλεται στο Δημόσιο Ταμείο, ο Εισαγγελέας, σε κάθε στάδιο ή βαθμό της διαδικασίας, ζητεί τη συντηρητική κατάσχεση των κινητών και ακίνητων περιουσιακών στοιχείων του υπόχρεου ή των χρηματικών ποσών ή των πραγμάτων που του οφείλονται. Επίσης τηρούνται οι διατάξεις των άρθρων 316 παρ. 4, 317, 318, 319 και 320 του Κ.Π.Δ., εφόσον εφαρμόζονται κατά περίπτωση.

[9] Άρθρο 17 Ν.Δ. 231/2001. Αποκατάσταση των συνεπειών του εγκλήματος. 1. Με την επιφύλαξη της επιβολής χρηματικών ποινών, τα μέτρα απαγόρευσης δεν επιβάλλονται εφόσον πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας στον πρώτο βαθμό, συντρέξουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) ο υπόχρεος έχει ανορθώσει/αποζημιώσει εντελώς τη ζημία και έχει περιορίσει τις επιζήμιες ή επικίνδυνες συνέπειες του εγκλήματος ή έχει προσπαθήσει επαρκώς προς αυτήν την κατεύθυνση, β) o υπόχρεος έχει αποκαταστήσει τις οργανωτικές ελλείψεις που προκάλεσαν το αδίκημα, μέσω της λήψης και εφαρμογής κατάλληλων οργανωτικών μοντέλων προκειμένου να αποτραπεί η τέλεση του ιδίου αδικήματος στο μέλλον, γ) ο υπόχρεος προσφέρει προς κατάσχεση το όφελος που απεκόμισε.

[10] Κείμενο 5.783 λέξεων.

[11] Ναυάγιο άρθρου 449 ΠΚ σε συνδυασμό με άρ. 428 ΠΚ με την επιβαρυντική περίσταση του άρ. 1122 του Κώδικα Ναυσιπλοϊας. Πυρκαγιά εξ αμελείας άρ. 449 παρ. ΙΙ ΠΚ σε συνδυασμό με άρ. 423 ΠΚ με την επιβαρυντική περίσταση του άρθρου 1122 του Κώδικα Ναυσιπλοϊας. Παράβαση οδηγιών, εγκατάλειψη πλοίου ή/και ανταρσία εκ του άρθρου 1094 παρ. ΙΙΙ, 1098 παρ. ΙΙΙ και άρ. 1105 του Κώδικα Ναυσιπλοϊας. Παράλειψη διάσωσης εκ του άρθρου 593 ΠΚ και εγκατάλειψη εκ του άρθρου 591 ΠΚ. Παράβαση καθήκοντος εκ του άρθρου 328 ΠΚ. Πρόκληση βαρέων σωματικών βλαβών εξ αμελείας εκ των άρθρων 590-582, παρ. 2 ΠΚ, με την επιβαρυντική περίσταση του άρθρου 590 παρ. 3 και 4 ΠΚ, άρθρο 479 ΠΚ για την νόθεση της λίστας επιβατών σε συνδυασμό με την παράβαση του άρθρου 1127 του Κώδικα Ναυσιπλοϊας ή, επικουρικώς, με την παράβαση του άρθρου 1128 του Κώδικα Ναυσιπλοϊας. Άρθρο 432 ΠΚ προκαλώντας,σε συνδυασμό με την νόθευση, διατάραξη της ασφάλειας των συγκοινωνιών. Αρθ. 1 και 5 β), 25 εξάκις, 34ss του Ν.Δ. 231 της 8ης Ιουνίου 2001 σε βάρος της Visemarκαι της AnekLines.

[12] Η υποχρέωση επιβάλλεται δυνάμει της ΥΑ 13.06.86.

[13] Στην περίπτωση του Concordia, σχεδόν έναν μήνα μετά το ναυάγιο, η CostaCrociere έκλεισε μια επαίσχυντη συμφωνία με κάποιες ιταλικές ενώσεις καταναλωτών και τους προσέφερε αποζημίωση 11.000 Ευρώ ανά άτομο + 3.000 Ευρώ ως αποζημίωση για την κρουαζιέρα και την απώλεια των προσωπικών τους αντικειμένων. Το αποτέλεσμα ήταν ότι το 70% περίπου των επιβατών αποδέχθηκε αυτήν την επαίσχυντη πρόταση προκειμένου να κλείσει άμεσα αυτή η ιστορία η οποία τους ταλαιπωρούσε και τους προκαλούσε δυσάρεστες αναμνήσεις.

[14] Στις περιπτώσεις επιβατών που ταξίδευαν 3-4 άτομα της ίδιας οικογένειας, θα γινόταν αποδεκτή και πρόταση μόλις 15.000 Ευρώ ανά άτομο, αφού η συνολική αποζημίωση της οικογένειας θα έφτανε στις 45/60.000 Ευρώ.

[15] Επισημαίνουμε ότι οι δικοί μας πελατες (περίπου 100 επιβάτες) δεν αποδέχθηκαν αυτή την επαίσχυντη πρόταση της CostaCrociere, και εμείς κλείσαμε – προϊόντος του χρόνου και εξωδικαστικώς – άλλες συμφωνίες της τάξεως των 20 – 50.000 Ευρώ + τις δικαστικές αμοιβές. Στην ποινική διαδικασία κατά του Schettino, όπου αυτός που θα πληρώσει τις ζημίες των πελατών μας είναι η CostaCrociere, ζητήσαμε περίπου 200.000 Ευρώ ανά άτομο ως αποκατάσταση της ηθικής βλάβης και το ελάχιστο ποσό που αναμένεται να επιδικαστεί με την απόφαση – η οποία θα εκδοθεί σε λιγότερο από έναν μήνα – κυμαίνεται μεταξύ 50 και 100.000 Ευρώ ανά άτομο. Επίσης, καταθέσαμε αίτημα αποζημίωσης ποινικού χαρακτήρα (punitivedamages) το οποίο μας επιτρέπει να αυξήσουμε πολύ το εύρος των αιτούμενων ζημιών, ξεπερνώντας την αποκαταστατική λειτουργία της αποζημίωσης και τους πίνακες υπολογισμού που χρησιμοποιούν τα δικαστήρια.

[16] Καταβάλλεται αναλογικά με την αξία της διαφοράς. Αν υποθέσουμε ότι θα ζητήσουμε αποζημίωση ύψους 52.000 Ευρώ έως 260.000 Ευρώ ανά άτομο, το προβλεπόμενο κόστος ανέρχεται στο ποσό των 759,00 Χ 80 = 60.720,00 Ευρώ.

[17] Στην περίπτωση του Concordia, ένας αριθμός επιβατών, ακολουθώντας τις συμβουλές της ένωσης καταναλωτών Codacons και άλλων δικηγορικών γραφείων, επέλεξαν να κάνουν ομαδικες αγωγές στο Μαϊάμι της Αμερικής, με καταστροφικά αποτελέσματα: η αγωγή απερρίφθη από όλα τα δικαστήρια (Μαϊάμι, Καλιφόρνια, Νέα Υόρκη) λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας, οι επιβάτες έμειναν έξω από την ποινική διαδικασία που είχε ξεκινήσει δύο χρόνια πριν (στην οποία μπορεί κανείς να εγκατασταθεί ως πολιτικώς ενάγων μόνον έως την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας) και τώρα θα πρέπει να ξεκινήσουν ενέργειες αστικής φύσεως. Ένα μεγάλο μέρος των επιβατών απευθύνθηκε σε εμάς για να τους βοηθήσουμε στην αστική διαδικασία την οποία θα ξεκινήσουμε μετά την ολοκλήρωση της ποινικής φάσης, περίπου σε 1-2 μήνες.

[18] Ο δικηγόρος MassimilianoGabrielli – μέλος της ομάδας μας είναι πιστοποιημένος διαμεσολαβητής σε δύο οργανισμούς διαμεσολάβησης.

[19] Εκτός από τις σωματικές βλάβες που συνιστούν μία φυσική παθολογική κατάσταση, κάποιοι επιβάτες που βρίσκονταν στο καράβι κατά τη διάρκεια της πιο έντονης φάσης της πυρκαγιάς,  εκδήλωσαν, σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας, Μετα-Τραυματική Διαταραχή (Post-TraumaticStressDisorder) η οποία, στην ψυχιατρική και ψυχολογία ορίζεται ως έντονος ψυχολογικός πόνος που ακολουθεί τη συμμετοχή και έκθεση του ατόμου σε ένα τραυματικό, καταστροφικό ή βίαιο γεγονός.  Η διάγνωση της Μετα-Τραυματικής Διαταραχής απαιτεί τα συμπτώματα να είναι απότοκα ενός αρνητικού γεγονότος και να ποικίλλουν ανάλογα με τη φύση του γεγονότος και με την υποκειμενική σημασία του για κάθε άτομο. Αυτή η διαταραχή συνιστά την ανταπόκριση του ατόμου σε ένα μη φυσιολογικό αρνητικό γεγονός και μπορεί να εκδηλωθεί λίγες εβδομάδες μετά το γεγονός (αν και παρόμοια συμπτωματολογία μπορεί να εκδηλωθεί ακόμα και εντός των πρώτων ωρών μετά το γεγονός) και να διαρκέσει για πολύ καιρό ή και να γίνει χρόνια. Σε άλλες περιπτώσεις δε, η διαταραχή εκδηλώνεται πολύ καιρό μετά το γεγονός, ακόμα και μετά την παρέλευση κάποιων μηνών.